ماه مبارک رمضان ۷

پهن شد سفره‌ی احسان، همه را بخشیدی

باز با لطف فراوان همه را بخشیدی

ابر وقتی که ببارد همه جا می‌بارد

رحمتت ریخت و یکسان همه را بخشیدی

یک نفر توبه کند با همه خُو می‌گیری

یک نفر گشت پشیمان، همه را بخشیدی

Ramazan 94

یا زهرا(س) مددی

یک نظر

  1. دم افطار که بی تاب تر و تشنه ترم
    می شوم غرق علمدار…عمو…آب…حرم

    بعد یاد تو می افتم که غریبی آقا…
    تو کجا دعوتی افطار؟چرا بی خبرم؟

    اللهم عجل لولیک الفرج

نظر خود را برای ما بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *